Thank God the tavern is open

 

One of Hafez’s most musical and delightful ghazals:

Translation:

Thank God the tavern door is finally open
for I’ve pressed my face to its door in need
The wine vats are gushing and roaring drunk
He is all drunkenness, pride, and arrogance
we are all desperation, weakness, and need
The secret I never told the stranger and never will
I’ll tell the friend, for he is secrets’ intimate
The description of the wavy curls of his locks
cannot be made short, for it is a long story
It is the burden of Majnun’s heart and Layla’s curved tress
It is Mahmud’s face and the sole of Ayaz’s foot
Like the hawk, I’ve closed my eyes to the whole world
since I opened them to your beautiful face
Whoever enters the Ka’aba of your street
stands in prayer before the qibla of your eyebrow
O people of the assembly, about the agony of poor Hafez’s heart
ask the candle which is burning and melting…

(modified from Reza Saberi’s translation in The Divan of Hafez, p. 51)

 

 

Original:

المنة لله که در میکده باز است
زان رو که مرا بر در او روی نیاز است
خم‌ها همه در جوش و خروشند ز مستی
وان می که در آن جاست حقیقت نه مجاز است
از وی همه مستی و غرور است و تکبر
وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است
رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم راز است
شرح شکن زلف خم اندر خم جانان
کوته نتوان کرد که این قصه دراز است
بار دل مجنون و خم طره لیلی
رخساره محمود و کف پای ایاز است
بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیده من بر رخ زیبای تو باز است
در کعبه کوی تو هر آن کس که بیاید
از قبله ابروی تو در عین نماز است
ای مجلسیان سوز دل حافظ مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *